Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό 
από μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της.
~ Victor Hugo ~


Λίγος καιρός απομένει, εκτιμώ, μέχρι να κλείσει τον βραχύ της βίο τούτη η κυβέρνηση συμμαχίας της πρώτης φοράς, αυτού του φαιδρού συμπυκνώματος μεταπολιτευτικού λαϊκισμού. Οι λόγοι πολλοί, αλλά ο βασικότερος είναι πως πλέον γίνεται συνείδηση ότι έχουμε να κάνουμε με το πολιτικό αντίστοιχο της φραπελιάς. 

Δεν είναι τόσο πολύ οι ψευδείς προσδοκίες και η απατηλή ελπίδα για μια εύκολη λύση , λίγο-πολύ τηλεοπτικής, εξόδου από την κρίση που καλλιέργησαν όντες στην αντιπολίτευση, αλλά το γεγονός, ίσως, ότι και ίδιοι είχαν μάλλον ιδεοληπτικά αναγνώσει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, παραβλέποντας έτσι τα πραγματικά αίτια της κρίσης, με αποτέλεσμα η ανώμαλη προσγείωση στις πραγματικότητες της οικονομίας να ακυρώσει το σύνολο του ιδεολογικού τους οπλοστασίου.

Επιβεβαιώνοντας τον ισχυρισμό του Νίτσε πως κανένας νικητής δεν πιστεύει στην τύχη, εξίσου στρεβλά ανέγνωσαν και τη δυναμική της νίκης τους, η οποία ευνοήθηκε εξαιρετικά από τις συγκυρίες αλλά εσφαλμένα δεν την απέδωσαν σε αυτές. Δεν ήταν νίκη δηλαδή των ιδεών, αλλά νίκη των υπεσχημένων παροχών. Πάραυτα, πρέπει να σημειωθεί πως τόσο η ανεπάρκεια των προηγούμενων κυβερνήσεων να διαχειριστούν τη (βολική γι΄αυτούς;) αυξανόμενη αποξένωση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, όσο και η απροθυμία τους για ελληνικής ιδιοκτησίας μεταρρυθμίσεις, εμπέδωσαν περισσότερο τη δυσαρέσκεια μεγάλης μερίδας του κόσμου. Έτσι, ελλείψει εναλλακτικού οράματος η κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων , ήδη εθισμένη στην παροχολογία, στράφηκε προς την ανοικτή αγκαλιά της υπεραγοράς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που πρόσφερε τα πάντα σε τιμές ξεπουλήματος. Με άλλα λόγια, η ψήφος στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε μικρό πολιτικοιδεολογικό περιεχόμενο και περισσότερο καταναλωτικό. Εντούτοις , το ταξίδι στην αγορά του Αλ Χαλίλι έγινε πολύ σύντομα ταξίδι στην αγορά του Μαύρου Χάλι, στο οποίο συνεχίζει να βυθίζεται αύτανδρο το σκάφος της οικονομίας.

Ακόμα κι αν κάποιος αναγνωρίσει καλές προθέσεις στους κυβερνώντες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσπεράσει την πασιφανή αδυναμία ή / και ανικανότητά τους να παραδώσουν τα υπεσχημένα.

Εν τω μεταξύ, η Ελληνική κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη με τον ελέφαντα στο σαλόνι της. Ένα, ένα τα συσσωρευμένα προβλήματα, μετά από αναβλητικότητα δεκαετιών, άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια. Από το ασφαλιστικό, την ανεργία και την επενδυτική ερημοποίηση μέχρι την πολιτιστική και αισθητική παρακμή, επιφαινόμενο της χωλής λειτουργίας των ίδιων των θεσμών της Δημοκρατίας.

Η περίοδος αυτή όμως της δυστοπίας, όπου απειλήθηκε ο ίδιος ο πυρήνας της ευρωπαϊκής υπόστασης της χώρας, αφύπνισε το βουβό πλήθος του καναπέ, αυτούς που παρακολουθούσαν τις εξελίξεις με τις πυτζάμες, κρυφοκοιτάζοντας πίσω από τις κουρτίνες των τηλεοπτικών και των διαδικτυακών τους παραθύρων. Αυτούς που μας αρέσει να καλούμε μεσαία τάξη, αυτούς που ίσως ποτέ δεν πήγαν σε πορείες και που απείχαν στις τελευταίες εκλογές, αυτούς που δεν έχουν ειδικά συμφέροντα, αυτούς που συνειδητοποίησαν ότι για να μη μεταναστεύουμε εμείς και τα παιδιά μας στις προηγμένες δυτικές χώρες η μόνη λύση είναι να γίνει και η δική μας μια τέτοια, πως η κοινωνική ευημερία δημιουργείται μέσα από την καινοτομία και την επιχειρηματικότητα, σε ένα πλαίσιο λειτουργούντος Κράτους Δικαίου και ίσων ευκαιριών. Πώς θα γίνει αυτό; Μα, για αυτό σηκώθηκαν από τον καναπέ, έβγαλαν τις πυτζάμες, έφτιαξαν βιαστικά τα μαλλιά, έβαλαν τα καλά τους και πήγαν και ψήφισαν τον κ. Μητσοτάκη.

* Δημοσιεύθηκε στο e-ptolemeos.gr

Share:

0 σχόλια