ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Εμείς οι σαράντα και μισή δεκαετία και κάτι που μεγαλώσαμε με τον Ανδρέα πρωθυπουργό,  τον  Άκη υπουργό και τον  Σαρτζετάκη τον εκπληκτικό  είχαμε την τύχη στο Γυμνάσιο να   διδαχθούμε Αρχαία Ελληνικά μόνο από μετάφραση.  Ιλιάδα, Οδύσσεια και Ξενοφώντα, αυτά μου έμειναν μια γενιά μετά. Στην Α΄ Λυκείου σκούπα η γραμματική και το συντακτικό και στη Β’, θυμάμαι Αντιγόνη ,  Ω κοινόν αυτάδελφον Ισμήνης κάρα… και Λυσία και λίγο γραμματική παραπάνω, νομίζω.  Για μας τους της Τρίτης Δέσμης η ταλαιπωρία συνεχίστηκε με άγνωστα και γνωστό κείμενο και λατινικά. Αυτά. Γραμματική, κλίσεις και εγκλίσεις , συντακτικό, υποκείμενα και ταυτοπροσωπίες και κάπου  εκεί πρέπει να ήταν κρυμμένο υποτίθεται το πνεύμα αυτό το αρχαίο, το περιλάλητο και γνωστό στην οικουμένη. Όχι πως είχα καμιά διάθεση να το βρω και πολύ  αμφιβάλλω αν κανείς το βρήκε εκείνα τα χρόνια του λυκείου. 
Το ταξίδι της ζωής  με πήγε στη Βοστώνη για σπουδές, ένεκα του θείου από την Αμερική και της ΔΕΗ που πλήρωνε καλά, όχι όμως όσο η Ολυμπιακή θαρρώ.  Αρχές του 90, τότε που έβγαινε ο μισός κόσμος από τον πάγο. Δουλειά,  πίτσα και σάντουιτς με τούρκο και λέρες ( turkey and lettuce κατά την ομογενειακή διάλεκτο όρων γρήγορης, μαζικής εστίασης)  και σπουδές μαζί και ζωή φοιτητική τα weekends. Ξένος μεταξύ ξένων από χώρες που δεν είχα ξανακούσει αν και ήμουν καλός στην γεωγραφία και ο παγκόσμιος Άτλας ήταν αγαπημένη ανάγνωση.
Κινέζοι, Κορεάτες, Γιαπωνέζοι και άλλοι από την  Ανατολή  στο πανεπιστήμιο φουλ. Και Ευρωπαίοι που πάλευαν με τα αγγλικά τους, Ισπανοί   κυρίως. Και Έλληνες καμπόσοι. Κι από την Αφρική τη Βόρεια, Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή, Λιβανέζοι και Σύριοι που δεν ήξερα ότι δεν χωνεύονταν μεταξύ τους.  Κι αμερικάνοι ξανθοί και μαύροι, πολλοί Αϊρίστες,   από το Irish στα ελληνοαμερικάνικα κάτι σαν τα μπιλοζήρια.  Κι από το Νεπάλ και την Αργεντινή και η Μαρία από τη Βενεζουέλα.
Και κει που είχα ξεχάσει για το πνεύμα το αρχαίο το αθάνατο  και νόμιζα ότι με ξέχασε κι αυτό εμφανίστηκε  σαν εκείνα τα φαντάσματα του Ντίκενς στο μάθημα παγκόσμιας λογοτεχνίας 101,  Οιδίπους Τύραννος  του Σοφοκλέους. Σε μια παράδοση αφού την είδαμε πρώτα την παράσταση στο VCR. Δεν είχα ξαναδεί αρχαία τραγωδία, απορροφήθηκα, ίσως ήμουν και λίγο κουρασμένος. Την απόλαυσα όσο μπορεί κανείς να απολαύσει μια τραγωδία.  Τραγικός όσο πάει και ταλαιπωρημένος ο Οιδίπους και όλο του το σόι ένας αναστεναγμός.   


Και στη Φιλοσοφία· Σωκράτης, Πλάτων και Αριστοτέλης και Επίκουρος , όλη η εντεκάδα και οι αναπληρωματικοί μαζί. Μάρκος Αυρήλιος, μη Έλλην αλλά Έλλην τη γραφή και τα Εις Ευατόν ακόμη αγαπημένο ανάγνωσμα στα δύσκολα.  Και rhetorical communication 101 ξανά Αριστοτέλης. Και American Government 101,  η κληρονομιά της Αθήνας και της Ρώμης , Καπιτώλιο, ο  Δήμος και ο Αυτοκράτορας, η Γερουσία-Σύγκλητος και η βουλή του πόπολου, η Πόλις και το Imperium σ’ ένα,  μόρφωμα πετυχημένο ακόμη για την ώρα.  Και στην Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού.  Ethics, aesthetics, logic και καμάρωνα για κάθε ελληνική λέξη που δυσκόλευε τους μη Ευρωπαίους συμφοιτητές.  Αυτά ήταν μόνο η αρχή.  Εγώ, εκεί το βρήκα το πνεύμα το αρχαίο, όχι στη γραμματική και το συντακτικό·  εκεί, σφήνα στα θεμέλια της Αμερικής που άμα την τραβήξεις θα πέσει.

Share:

0 σχόλια